Przed świętami Bożego Narodzenia odebrałem telefon. W słuchawce usłyszałem głos Tomka
“Jest zlecenie na wczoraj. Przyjeżdżaj do Łodzi. Dwie godziny i po robocie.“
Zgodziłem się pomimo tego, że zdaję już sobie sprawę z tego, że dwie godziny i po robocie dla Tomka oznacza nie mniej nie więcej jak 12 godzin ciężkiego zapierniczania plus 5 godzin w trasie…

Zacznę od początku. Tomek to sympatyczny gość, który (prawdopodobnie) jest zadowolonym klientem. Słowo “klient” to w tym przypadku brzmi co najmniej dziwnie bo traktuję go jako przyjaciela, a nie klienta.
Nie piszę tego, żeby się przypodobać bo jestem niemal pewien, że na mojego bloga i tak nie zaglądnie.

Godząc się na to zlecenie nie byłem nastawiony na to co zobaczyłem. Spodziewałem się czegoś zupełnie innego. W takich chwilach dziękuję Bogu za to, że nie jestem kobietą bo w przeciwnym wypadku matka natura wyposażyła by mnie w przepowiadacz przyszłości zwany potocznie “kobiecą intuicją”…i nici z niespodzianki, a tak…

Do rzeczy. Jak wiadomo (lub nie) specjalizuję się w fotografii wnętrz więc jak łatwo się domyśleć moim obiektem do sfotografowania były jakieś wnętrza. Tym razem nie była to klinika estetyczna ale temat dosyć jak nie bardzo powiązany — salon fryzjerski. Ale uprzedzam nie byle jaki. Jako potwierdzenie, że nie jest to tylko moje zdanie przytoczę słowa mojego przyjaciela, który jak zobaczył zdjęcia powiedział tylko “jak w Hollywoodzie”

Standardowo już napiszę, że całe zlecenie przebiegło w wesołej atmosferze. Jedyne czego żałuję to to, że nie dałem się namówić na ścięcie włosów pomimo nalegań i próśb całego personelu No cóż prawdziwy fotograf musi wyglądać dosyć specyficznie a przynajmniej takie zachowywać pozory. Obiecałem im, że dam się namówić na zabieg stylizacji mojej fryzury następnym razem. Wtedy też zdam tu na blogu pełną recenzję z tego wiekopomnego wydarzenia…

Teraz o samej technice czyli coś dla tych, którzy fotografują i są ciekawi co i jak z czym i kim.
Na to zlecenie miałem bardzo skromne wyposażenie. Nie rozstawiałem trylionów lamp błyskowych, nie podmieniałem żarówek na gwintowane żarówki błyskowe, nic z tych rzeczy — prostota.
Narzędziami zbrodni były:

• Nikon D700
• Nikkor AF-S 24-70G
• niezastąpiony koreański przyjaciel Samyang 14mm
• 2x lampa błyskowa Nikon SB-900
• 1x lampa Metz 58AF2
• Dwa statywy oświetleniowe, statyw fotograficzny z głowicą panoramiczną i trochę folii barwnej.

Zdjęcia powstały przez połączenie kilku technik:

• “malowanie światłem” + HDR + CLS

więc było dużo zabawy i liczenia.

Gorąco polecam i zapraszam w imieniu Iwony i Tomasza do odwiedzin ich salonu fryzjerskiego The 69 hair stylist na ul. Piotrkowskiej 69 w Łodzi. Jeśli jednak nie macie zamiaru (tak jak ja) niczego robić ze swoją głową także polecam ten adres bo niedaleko (10metrów dalej) znajduje się BAJECZNA! pierogarnia gdzie serwują pierogi prawie tak doskonałe jak mojej teściowej (tak, tak — jeśli macie teściowe nie zapominajcie je chwalić. W brew pozorom jest to opłacalne bo chyba nie ma niczego cenniejszego niż święty spokój). Co do pierogów: są i tradycyjne Polskie czyli Ruskie są i przepyszne z mięsem są i ze szpinakiem są i gotowane i smażone, a do picia znajdzie się min. kompot z suszu! (Cholera za tą reklamę powinni mi zapłacić…)

Dzisiaj będzie troszkę o spekulacjach, plotkach i liście życzeń.
Środowisko nikoniarzy od przeszło roku siedzi jak na szpilkach w oczekiwaniu na następcę Nikona D700.
W internecie pełno jest spekulacji o modelu który ma niby się pojawić. Mam na myśli Nikona D800.
Ja nie czekam na następcę niezawodnego D700. Mało tego, mam nadzieję, że jeszcze długo i jeszcze dłużej na rynku dostępny będzie ten model aparatu, który posiada wszystko i jeszcze więcej czego mi do szczęścia potrzeba.

Jeśli chodzi o oczekiwania to ja czekam na jeden model aparatu, na aparat który zastąpi w mojej torbie wysłużonego już Fujifilm S5Pro. Mam na myśli model S6Pro. Nie musi kręcić filmów i wcale nie musi mieć pełnoklatkowy sensor. Ważne aby miał 12MPx i swoją podwójną matrycę rejestrującą osobno światła i cienie (po interpolacji 24MPx). Dobrze by było gdyby posiadał bagnet F czyli Nikonowski ale nic by się złego nie stało gdyby nowe Fuji pojawiło się z bagnetem EOS zamknięty w obudowę po 1D — był by to tylko powód do kupienia Canona 135mm 2.0L.
Na pewno musiałby mieć natywne ISO 50 idealnie gdyby było to nawet ISO 25. Nie dlatego, że pracuję w studio ale głównie po to by wydłużyć ekspozycję przy korzystaniu z jasnych stałek.

Sądzę, że wyścig na megapiksele mamy już za sobą i że do amatorskich puszek nie trafią matryce z większą liczbą niż 24MPx. Za to zaczął się kolejny wyścig. Wyścig na czułość matryc. Dobrze to wróży branży foto bo producenci nie osiądą na laurach i jeden przez drugiego będzie starał się pokazać światu coś lepszego od konkurencji. A stare aparaty nagle nie przestaną robić zdjęć. Tak jak nie przestał robić zdjęć mój wiekowy już Fujifilm s5Pro.
Ciekawe co na to Nikon. Jeśli D800 ma filmować to odlewy z D700 nie nadają się, będzie trzeba wprowadzić nowe a stare wywalić do kosza/przetopić. Może Nikon zechce jeszcze raz zarobić na starociu? Tak jak zrobił to w 2008 roku gdy pojawił się Fujifilm S5Pro ubrany w obudowę kończącego swój żywot Nikona D200.

A co słychać w sieci o następcy Fuji s5pro? Czy są jakieś przecieki lub choćby spekulacje? Chyba nadzieja już dawno umarła. Moja na pewno widząc premiery Fujifilm X100 i świeżej prezentacji X10.

Co jeszcze? Odejdę już od tematu Fujifilm S6pro i skupię się na czymś innym. Na elektronice i innych badziewiach. Około 30% taniej produkcji to Tajlandia. Jak wiemy Tajlandia przeżywa dramatyczne chwile.
Już teraz wielkim korporacją odbija się to czkawką, a my czyli konsumenci wdychamy te wyziewy pod postacią wyższych cen. Ceny dysków twardych w ciągu zaledwie kilku dni poszybowały od powtarzam od 30% w górę.
W Tajlandii produkowany jest też sprzęt fotograficzny: zarówno aparaty jak i optyka.
Oj nie wróżę niskich cen nadchodzącym premierom Nikona, Canona i całej reszcie, która nie wszyto ale niektóre elementy produkuje właśnie tam gdzie siła robocza jest tania jak barszcz, a noc z kobietą kosztuje tyle co 1/3 bochenka chleba…

Fota zapewne lustra — typowe naszoklasowo-fejszbukowe foto:

miło by było zobaczyć pod pierwszym prezentowanym zdjęciem taki EXIF

Od połowy wakacji swoją ofertę albumów ślubnych uzupełniłem o nową pozycję.
Są nią wyjątkowe albumy ślubne. Interesujące w tej pozycji jest niewątpliwie bardzo dobre wykonanie. Karty są wykonane z strukturalnego grubego papieru. Jak odebrałem pierwszy zamówiony album aż zaniemówiłem z dbałości o szczegóły. Okładka jest gruba i prawdopodobnie jest wypełniona grubą gąbką, a sama okładka doskonale imituje skórę. Do tego 20 kart to naprawdę użytkowych 20 kart + 1pusta karta.
Album o rozmiarach 25cm x 25cm idealnie nadaje się do prezentowania w nim zdjęć o formacie 15x21cm.
Jedyny minus to niestety brak zaokrąglonych rogów — i dotyczy to samej okładki jak i kart.

Poniżej prezentuję zdjęcia:

Dzisiaj będzie troszkę słowotoku troszkę zdjęciowo.
Jak pewnie wiecie lub nie wiecie, jestem miłośnikiem błyskania. Lampę błyskową noszę zawsze (tzn. wtedy kiedy noszę ze sobą aparat).
Światło lamp błyskowych mi nie tylko nie przeszkadza ale i pomaga. Oczywiście nie zawsze fotografuję z błyskowym ale wtedy kiedy jest to potrzebne (nie mylić z “konieczne”)
Nie zawsze światło błyskowe da taki efekt co zastane. Czasami jednak trzeba przysiąść do komputera i pobawić się w HDR.
CLS:

HDR:

Zdjęcie HDR powstało z kilku ekspozycji (6) w skokach co 1EV. Na domiar złego zdjęcia zostały wykonane przebrzydłą, diabelską maszyną o olbrzymiej rozpiętości tonalnej czyli poczciwym staruszkiem FujiFilm S5Pro. Szczerze powiedziawszy to środkowa (zerowa) ekspozycja już dawała detale w cieniach jak i światłach. Lecz chodziło mi o przerysowany efekt — ewidentny i wyolbrzymiony HDR. Następnie łączone w jedno zdjęcie za pomocą Photomatrix’a.
Zdjęcia wołane w Adobe Camera Raw (ACR)

Tym razem bardzo bardzo gorąca zapowiedź sesji, która odbyła się dzisiaj między godziną 9:30 a 19:52.
Zapowiedź bardzo świeża dlatego też tylko jedno zdjęcie “reklamujące” z sesji.
Za to jeszcze umysł świeży i na spokojnie mogę opisać setup. Wpis ten w sumie powinien podchodzić pod dział “Jak powstało to zdjęcie“

No to po kolei.
Sesja odbyła się dzisiaj na płycie lotniska w Kąkolewie. Do zdjęć pozowała modelka Sylwia i model “auto”. Bez ściemy to samochód miał odegrać pierwszoplanową rolę lecz przy tak wspaniałej modelce jaką jest Sylwia stanowił on tylko tło do tego co się działo na planie zdjęciowym…

Jeśli chodzi o samo zdjęcie to zostało wykonane Nikonem D700 i obiektywem Nikkor 24-70mm 2.8G
Jak to zwykle bywa na moich sesjach pierwsze skrzypce grały Sabiny czyli lampy błyskowe SB-900, które swoją mocą przyćmiły słońce.
Na aparacie ustawiony był czas 1/1000s i przysłona f5,6 dla ISO 200. Na Lampiszony w grupie A ustawione były jako TTL +2 grupa B ustawiona była na TTL + 3.
W zamyśle lampy błyskowe miały świecić przez ekran rozpraszający i softboxy. Jednak dzisiaj wiał tak silny wiatr, że nie było to wykonalne, tak więc lampiszony były nagie. Ekspozycja w aparacie ustawiona była troszkę na “minus” czyli –2/3. Jak wiadomo w Nikonie wartość ekspozycji ustawionej w trybie M ma bezpośredni wpływ na lampy błyskowe.
Sterownikiem był jak zwykle nieśmiertelny i niezniszczalny Metz 58 AF-1, którego błysk nie brał udziału w ekspozycji.

Poniżej standardowo już ściana płaczu.

UPDATE (14.09.2011):
Dzisiaj pierwsze z zapowiadanych zdjęć

UPDATE (15.09.2011)

Chyba najważniejsza uwaga jaką zapomniałem zawrzeć na początku gdy pisałem ten artykuł.
Zdjęcia są niemalże 100% zrzutami z puszki. Były pomniejszone i podostrzone. Jedyne co to bucik na podeszwie był trochę sfatygowany i w tym miejscu został delikatnie zretuszowany. Ludzie mutanty — z sokolim wzrokiem zauważą pewnie zielonkawy blik, który też nie został przeze mnie usunięty w 100% lecz tylko delikatnie ściągnięty z niego kolor przez 50% miejscową desaturację (w ACRze).

W sobotę 20 sierpnia miałem przyjemność uczestniczenia w przepięknym wydarzeniu jakim był dzień ślubu Ani i Marcina. Tego dnia towarzyszyłem młodej parze już od przygotowań.
Przygotowania do ślubu oraz wesele miało miejsce w hotelu Kasyno — bardzo ładne miejsce utrzymane w dawnych klimatach. Państwo Młodzi złożyli sobie przysięgę w jednym z ładniejszych kościołów w jakich miałem okazję…pracować

Jednak tym na co czekałem najbardziej była sesja. Niestety odbyła się dopiero 11 września. Dlaczego? Musiałem się do niej przygotować od strony fizycznej. Ostatnią lekcję W-F’u miałem przeszło 10 lat temu…a wiedziałem, że muszę poćwiczyć by dotrzymać kroku parze nowożeńców.

Dzięki treningom jakie przeprowadziłem przed sesją poprawiłem swoją “gibkość” i skoczność.
Zaowocowało to skokami z aparatem przy oku ponad wysokość kosza!

Bardzo świeża zapowiedź sesji rodzinnej bo z wczoraj. Jak to zwykle bywa na tego typu sesjach, panowała wyjątkowa, bardzo miła atmosfera. Zdjęcia odbyły się w dwóch miejscach. Pierwszym było przytulne mieszkanko, drugim zaś krótki spacer.
Malutka modelka (Ola) pozowała do zdjęć idealnie, spoglądając oczkami w obiektyw i śmiejąc się do rozpuku.
Jaj brat jest już “starszakiem” i jak to bywa w takich przypadkach trzeba było się mocno napracować aby mały urwis zapomniał o obecności nieznajomego fotografa.

Co jakiś czas — przynajmniej raz w miesiącu kupuje jedną książkę. Czynię to w celach profilaktycznych. Traktując czytanie jako antidotum na otaczającą, permanentną głupotę z jaką człowiek się styka oglądając telewizję czy buszując w internecie.
Moje czytanie nie ogranicza się tylko i wyłącznie do thrillerów, science-fiction czy fantasy. Od czasu do czasu kupuje także książki-poradniki. Czynie to z 2 względów. Po pierwsze czytając czyjąś książkę łatwo mogę zweryfikować i poznać co kto ma do powiedzenia — przekazania.
Po drugie, z każdej wyczytanej pozycji można się czegoś nauczyć. Pytanie brzmi jednak czy z każdej książki człowiek jest się w stanie czegoś nauczyć…

Ostatnio — bodajże w lipcu, natrafiłem na książkę Paul’a D. Van Hoy’a II zatytułowaną “Reportaż ślubny w praktyce” wydawnictwa Galaktyka. Książka, a raczej książeczka dosyć cieniutka bo zaledwie 125 stron + liczne zdjęcia ( o tym dalej) co daje w przybliżeniu dwie i pół godziny luźnego czytania. Dlatego też postanowiłem nie czytać książki w toalecie, wannie czy w pościeli, a zachować ją na podróż pociągiem…

To co mnie najbardziej interesowało zaczyna się jakoś w połowie książki. Autor opisał jak należy wyceniać swoją pracę, jak rozmawiać z klientem. Następnie można przeczytać cały rozdział poświęcony tego w jaki sposób tworzyć gotowe pakiety ślubne.

Książkę jak łatwo się domyśleć napisał jakiś fotograf — sorry za moją ignorancję ale nazwisko autora nic mi nie mówi.
Na wstępie autor zwraca się do czytelnika zdaniem : “Pisząc tę książkę, chciałem pokazać, jak osiągnąć sukces w fotografii ślubnej i jak poprawić poziom własnych zdjęć”. No cóż, obiecujący początek…
Na początku autor omawia historię reportażu i technik reporterskich. Porównując przy tym technikę tradycyjną z cyfrową. W skrócie: decydujące momenty, emocje, stereotypy.
Na kolejnych stronach autor dosyć rzeczowo opisuje techniki promocji i reklamy. W jasny sposób omówił zalety reklamowania się w interecie, do tego stopnia, że autor dosyć sporą część książki poświęcił na optymalizację stron WWW i reguły tworzenia blogu.

Oczywiście jak to bywa w książkach poświęconych fotografii znajdziemy kącik onanisty sprzętowego. Autor stara się pomóc czytelnikowi i przedstawia kilka wariantów wyposażenia fotografa. Do koloru do wyboru — są tutaj gotowe zestawy dla Canonierów jak i Nikoniarzy. Dla tych z cienkim jak i wypchanym portfelem.
Idealna sprawa dla tych, którzy po raz milionowy zakładają na forach topik zatytułowany “Co kupić”.

W książce odnajdziemy też małe krok, po kroku jak i na czym koncentrować swoją uwagę podczas całego dnia ślubu (pierwszy taniec, taniec ojca z córką, pierwsze spojrzenia pana młodego, pierwszy taniec, krojenie tortu, ubieranie sukni etc). Autor nie pominął nawet rozdziału poświęconemu fotografowaniu detali. Wyczytamy także, że najlepsze zdjęcia czółenek/szpilek panny młodej wychodzą wtedy gdy podrzucimy oba buty do góry i pozwolimy im artystycznie spaść na zmienię (sic!).

Podsumowując.
Bardzo lekka i przyjemna lektura. Ogromna ilość zdjęć i co najważniejsze masa przydatnych informacji, ale.
Tym ale są owe informacje. Ja w tej pozycji niczego nowego się nie dowiedziałem. Lektura dedykowana przede wszystkim dla tych, którzy stawiają pierwsze kroki w branży fotografii ślubnej oraz dla tych, którzy jeszcze nie czują się na tym gruncie bezpiecznie. Taki odbiorca na pewno doceni takie informacje jak:

• ustalanie cen
• interview z klientem
• negocjowanie honorarium
• tworzenie bezpiecznej umowy na wykonanie reportażu ślubnego
• czy też jaki sprzęt nadaje się do fotoreportażu ślubnego.

Oczywiście nie należy wszystkiego co napisał autor brać do siebie, a tym bardziej stosować. Z wieloma poruszonymi tematami nie zgadzam się z autorem. Jednym słowem jest to obowiązkowa lektura dla początkujących czy stawiających pierwsze kroki w biznesie. Wyjadacze raczej tutaj nic dla siebie nie znajdą.

Pierwszy raz mi się to zdarzyło. Po raz pierwszy byłem całkowicie nieprzygotowany do sesji/reportażu ślubnego.
Zaczęło się niewinnie od zapodziania kart pamięci. Wszystkich kart pamięci. Dzień przed sesją reportażową nie mogłem znaleźć kart pamięci. Przez dwa dni przeryłem całe mieszkanie w celu odnalezienia zguby. Nic z tego. To samo tyczyło zapasowych akumulatorów. Ba jedyny obiektyw jaki znalazłem tego dnia to Samyang 14mm i Jupiter9 i to czystym przypadkiem. Samyang był podczepiony do D700, a Jupiter jak zwykle znajdował się w swojej gablocie.

Cudem znalazłem czerto-gigową kartę pamięci, która pamiętała czasy Canona EOS 5D. Bardzo wolna karta pamięci służąca jako absolutny zapas i wyjście awaryjne — trzymana w podręcznej kieszonce przy pasie biodrowym plecaka Dakine Reload.

Tylko dzięki temu mogłem zapanować nad stresem.
Prawdę powiedziawszy nie stresowałem się tym, że nagle nie mogę odszukać swoich zabawek, ale tym, że już za kilka godzin stanę na ślubnym kobiercu.
Oczywiście chęć fotografowania weszła mi już w nawyk i musiałem zrobić parę zdjęć. Musiałem uwiecznić po swojemu ten dzień, a dokładniej kilka chwil bo tylko tyle miałem na to czasu.

Dlaczego nie mogłem odszukać sprzętu? Chyba zbyt często wspominałem swojej wybrance życia, że podczas naszego ślubu będę robił zdjęcia…Bo dzisiaj cały sprzecior pojawił się niczym duch na swoim miejscu.

Powiem Wam jedno. Chyba nic tak nie uspokaja jak oglądanie świata przez pryzmat — w tym przypadku pentagonalny pryzmat i ogniskową 14 i 85mm.
Nie chodziło tutaj o brak zaufania do fotografa, który miał uwiecznić nasz dzień. Wręcz przeciwnie. Chodziło tutaj o coś w rodzaju wyuczonego odruchu — coś się dzieje — czuć jak atmosfera gęstnieje — to znak, że zaraz coś się zdarzy i trzeba mieć wizjer przy oku.

THPV Bembridge — dawniej jednostka typu motorowy kuter pilotujący zbudowana przez sławny Smith’s Dock Company Co. Ltd. South Bank w Middlebrough.
Od 1976 THPV Bembridge stał się siedzibą klubu jachtowego w Essex.
Obecnie pilot Bembridge znajduje się w Szczecinie i służy jako siedziba firmy Magemar.

12 lipca miałem przyjemność przeprowadzenia sesji wnętrz tego obiektu — koncentrując się głównie na sali konferencyjnej.

Starałem się nadać zdjęciom charakteru jaki prawdopodobnie panował po drugiej połowie lat siedemdziesiątych, kiedy to pod pokładem spotykali się klubowicze jachtowi z Essex, a debatując wypalali fajki. Stąd też zależało mi na dosyć zamglonych, przydymionych dalszych planach.
Mam nadzieję, że się udało.

Sesja wykonana dla firmy Nowy Styl Group.